ای نگاهت نخی از مخمل و از ابریشم                چند وقت است که هر شب به تو می اندیشم
به تو آری، به تو یعنی همان منظر دور               به همان سبز صمیمی، به همین باغ بلور
به همان سایه ، به همان وهم، همان تصویری        که سراغش ز غزلهای خودم می گیری
به همان زل زدن از فاصله دور به هم                یعنی آن شیوه فهماندن منظور به هم
به تبسم، به تکلم ، به دلارایی تو                     به خموشی، به تماشا، به شکیبایی تو
به نفسهای تو در سایه سنگین سکوت                به سخنهای تو با لهجه شیرین سکوت
شبحی چند شب است آفت جانم شده است          اول اسم کسی ورد زبانم شده است
در من انگار کسی در پی انکار من است             یک نفر مثل خودم عاشق دیدار من است
یک نفر ساده، چنان ساده که از سادگیش           می شود یک شبه پی برد به دلداگی اش
آه ای خواب گران سنگ سبکبار شده               بر سر روح من افتاده و آوار شده
در من انگار کسی در پی انکار من است            یک نفر مثل خودم، تشنه دیدار من است
یک نفر سبز،چنان سبز که از سرسبزیش            می توان پل زد از احساس خدا تا دل خویش
رعشه ای چند شب است آفت جانم شده است      اول اسم کسی ورد زبانم شده است
آی بی رنگ تر از آینه یک لحظه بایست            راستی این شبح هر شبه تصویر تو نیست؟
اگر این حادثه هرشبه تصویر تو نیست             پس چرا رنگ تو و آینه اینقدر یکی ست؟
حتم دارم که تویی آن شبح آینه پوش               عاشقی جرم قشنگی ست به انکار مکوش
آری آن سایه که شب آفت جانم شده بود           آن الفبا که همه ورد زبانم شده بود
اینک از پشت دل آینه پیدا شده است               و تماشاگه این خیل تماشا شده است
آن الفبای دبستانی دلخواه تویی                    عشق من آن شبه شاد شبانگاه تویی